31 mei 2024

‘Licht gevorderden training. Dat moet ik met gemak kunnen. Ik sup inmiddels al vier jaar, dus als ik dan niet licht gevorderd ben?’ Dat is wat ik dacht voordat ik twee jaar geleden mijn eerste training bij SUP&GO begon. Nou, daar ben ik zeker op teruggekomen. De vele trainingen daarna gingen er elke training diverse gedachten door mn hoofd: ‘die rotwind! Wat een klote regen! Nu sup ik alwéér achteraan. Gaan we nou alweer het meer over?’ enzovoorts. Ik vond het maar zwaar en liet m’n gedachten en daardoor m’n mindset beïnvloeden door factoren waar ik zelf geen invloed op had. Het weer (wind), het vergelijken met mijn medesuppers en de route van de training. Maar ik wilde alles op alles zetten om óók een (in mijn ogen) goede supper te worden, net als mijn trainingsmaatjes.

Ik ging aan de slag. Ik besloot naar de sportschool te gaan en te gaan fitnessen. Zodat ik sterker zou worden en daardoor hopelijk met een hogere gemiddelde snelheid zou gaan suppen. Vlak nadat ik daarmee startte deed ik mee aan mijn eerste NK (2023). En ik deed het suppen zoals ik altijd deed: proberen om met heel veel moeite (oftewel ‘harken’) mijn supmaatjes enigszins bij te houden. Ik kon wel janken. Wat had ik mezelf aangedaan en stond ik niet vreselijk voor schut? Ik hield het tempo absoluut niet bij! Totdat iemand (van de organisatie) in één van de bootjes zei: ‘doe het op je eigen tempo en probeer te genieten!’ En die woorden waren zó wat ik op dat moment nodig had! Ik liet het tempo los en genoot van het feit dat ik het durfde en daar wel stond, op het NK.

De maanden daarna bleef ik trainen, zowel wekelijks tijdens de suptrainingen als in de sportschool. Afgelopen januari hadden we een training met een gevoelstemperatuur van -15 graden. Het water op onze boards veranderde in ijs en de steiger was spekglad tijdens het afstappen. Maar we hebben het geflikt. In februari begon ik langzaam weer te denken aan de wedstrijden in mei: de SUP&GO cup en het NK. Ik wilde beter zijn dan het jaar daarvoor, het uiterste uit mezelf halen. En dat betekende voor mij twee keer per week deel gaan nemen aan de suptraining (naast het fitnessen). Elke dinsdag en donderdag, in weer en wind. En ik werd sneller (mijn supmaatjes tevens ook). Maar niet zo snel dat ik de anderen de hele training bij kon houden. Maar wat maakte dat uit! Ik voelde mezelf sterker en beter worden en merkte dat technische dingen veel meer mijn ding zijn. Pivot turns bijvoorbeeld, super leuk! Ik leerde mijn eigen weg zoeken, de route die qua wind voor mij het gunstigste was. Ik leerde omgaan met de wind, de golven en merkte dat ik het écht wel kon! Uiteraard met behulp en de support van Marnix, Diane en mijn trainingsmaatjes.

Het is zeker nog lang niet makkelijk, maar ik kreeg wel een andere mindset: de dingen die buiten je macht liggen, die kun je maar beter accepteren. De golven, de wind. Je doet er helemaal niks aan. ‘Als je maar vooruit komt’ (thanks Marnix). Hoe snel of langzaam dat ook gaat. Het is zoals het is. Het kan altijd erger (denk maar aan die ijskoude training in januari). Vergelijken met anderen heeft helemaal geen zin. Ik heb er helemaal niks aan! Natuurlijk kan ik van anderen leren, maar het belangrijkste is om te ontdekken en uit te proberen wat bij mij past. En met deze andere mindset ging ik ook andere doelen stellen voor de SUP&GO cup en het NK. Ik focuste mij op techniek: op die specifieke manier wil ik mijn bochten maken. Toen ik er tijdens de SUP&GO cup bij de eerste boei in viel, lag ik scheldend in het water. Ik, diegene die normaal gesproken vastgelijmd staat op haar board, viel. Maar ik klom snel op mijn board, vervolgende mijn route met de bochten zoals gepland én haalde nog twee andere deelnemers in. Doel behaald. Een paar dagen later volgde het NK. Tijdens het eerste rondje vaarde ik in/onder een boei. Ik voelde me zo stom, maar zette door en deed al mijn bochten weer zoals gepland. Mission completed ✔️ En in tegenstelling tot vorig jaar, ben ik nu wél tevreden. Ik heb het uiterste uit mezelf gehaald en ben fitter dan ooit. Maar uiteraard wil ik nog steeds sneller worden 😉

Foto: Marloes Kaal Sportfotografie

Terug naar berichten