Gister weer eens mogen racen op de sup. Ondertussen heb ik dit jaar al weer de nodige wedstrijdjes gedaan en nog op mijn lijst staan. Sommigen met succes (Nederland kampioen long distance) en gister nummer 3 overall in de leeftijdscategorie 40 plus. Een paar jaar lang heb ik amper aan wedstrijden mee gedaan. Dat ik weer mee doe in een competitie is voor mij bijzonder. Elke keer had ik namelijk de nodige stress voor de start. Een verschrikkelijke twijfel. Elke keer weer! Waarom doe ik dit? Wie maak ik hier blij mee? Ben ik wel goed genoeg? Eenmaal van start verdween dat gevoel ook wel weer. Maar uiteindelijk besloot ik dat ik even niet wilde racen en terug wilde gaan naar mijn roots. Mijn passie voor suppen zat toch meer in het opzoeken van mooie plaatsen op de sup. En dat heb ik ook zeker gedaan! Van IJsland tot ons eigen land. Prachtig!

Maar vorig jaar begon het racen weer te trekken. Ook omdat mijn maatjes zo enthousiast waren. Maar hoe zou dat gaan? Kon ik het plezier weer vinden in competitie?  In de basis was het vooral zoeken naar de oorzaak van mijn twijfels. Waar kwam die onzekerheid vandaan? Om een lang verhaal kort te maken ben ik tot de conclusie gekomen dat de oorzaak niet perse te maken had met suppen maar mijn traumatische ervaringen in mijn werk in de (gesloten) jeugdzorg. Na bijna 25 jaar werken in de jeugdzorg, waarin ik veel agressie heb mee gemaakt, zat ik opeens thuis met een flinke PTSS. Geheel onverwachts. Bij nader inzien was die PTSS al lang latent aanwezig maar ik had het nooit onderkent. De onzekerheid en kwetsbaarheid en alles wat hoort bij dit alles is nogal heftig. Door intensieve EMDR therapie, de steun van mijn gezin en fijne vrienden bleef ik op de rit. En als een wonder was daar SUP&GO. Dat gaf structuur en plezier.

Suppen bleek überhaupt de beste therapie. Hoe je op de sup staat zegt veel over hoe je je voelt. Het is een spiegel en een medicijn tegelijk. Maar suppen in een competitie was een brug te ver. Dat deed iets met mijn gevoel voor eigenwaarde. Wedstrijden bleken een trigger en herinnerde mij aan mijn trauma (die overigens voor de meesten nooit is opgemerkt). Maar ik ben ondertussen een paar jaar verder. En ergens voelde ik de drang om ook dit stuk trauma aan te pakken. Niet zonder slag of stoot. Want echt….. Ik wilde wel maar de stap maken was groot!

En daar heb je dan je suppende vrienden voor nodig. Die hebben mij zo goed geholpen! Onbetaalbaar eigenlijk. Want eerlijk gezegd heb ik in de afgelopen wedstrijden heel veel twijfels gehad. De vraag of dit nou leuk en verstandig was kwam zo vaak naar boven. Bij het NK was ik na de eerste technische races niet erg blij met mijzelf. Alles stond op rood. Ik voelde alle onzekerheid weer terugkomen. Maar door er over te praten en na te denken over mijn mindset heb ik de dag erna, tijdens de long distance race, het plezier en mijn vechtlust weer terug gevonden.

En toen was het gister dus weer tijd om te racen. En hoe heerlijk. Ik had er zin in. Mijn onzekerheden waren ver weg. Ik was strijdlustig maar had vooral heel veel plezier. Wat is suppen toch een geweldige sport (en voor mij het beste medicijn). En nog belangrijker is het dat ik merk dat ik er mag zijn! Mijn beste vrienden Reinder en Diane voelen mij zo goed aan. En dat in combinatie met de warme familie-achtige sfeer in de sup wereld maakt dat ik nu met pijnlijke spieren en een glimlach van oor tot oor zit na te genieten. Die PTSS is er echt nog wel. Maar nu alleen nog als een klein beheersbaar stukje op de achtergrond. Na vandaag durf ik te zeggen dat ik een blij mens ben en zin heb in het leven, vrienden en suppen!

Foto: Marloes Kaal sportfotografie

Terug naar berichten