En dan is het alweer zover, het NK suppen! Toch wel één van de gezelligste maar zeker ook de spannendste wedstrijd van het jaar. In het buitenland strijd je tegen mensen die je niet kent en hier ga je toch altijd even loeren: wie zijn er? En ik hoop altijd op zoveel mogelijk deelnemers aan de start. Want strijden in een groot veld is nog altijd leuker (en uitdagender) dan in een klein clubje.

Dit jaar had ik, voor mijn doen, goed getraind. 3x per week suppen en 3x per week een korte kracht training (i hate it.) Met mijn sup-maatjes Marnix en Reinder. We hielden elkaar scherp (stick to the plan) en gingen geregeld met elkaar het water op. 1x interval training, 1x op lage hartslag maar vooral boeien draaien en 1x long distance (hate that also). We waren er klaar voor!

Ieder jaar kom je wel dezelfde gezichten tegen. Altijd leuk om elkaar weer te zien! Dikke knuffels (ze ontkomen er niet aan) en ook de dames die nog niet zo vaak mee hebben gedaan heten we van harte welkom. Bij de dames waren er 2 heats bij de technische race. Ik zat in de tweede heat tegen Nathalie (uit België), Froukje (IK-sup) en Anouk. De eerste twee dames kom ik geregeld tegen en we weten inmiddels van elkaar dat we goed aan elkaar gewaagd zijn. Dat zou een spannende heat worden. Bij de start is het altijd even flink focussen. De eerste boei is vrij belangrijk: daar wil je het liefst als eerste zijn om niet in het gedrang te komen. Drukte bij de boei is gedoe. En ik hou niet van gedoe. We worden weg geschoten en de eerste 100 meter gaat het vrij gelijk op. Daarna merk ik dat ik los kom van de anderen. Ik hou een prima cadans en peddel 150 meter aan één kant. Dichter bij de boei pak ik mijn peddel over en maak een fijne bocht. De rest van de race heb ik de ruimte bij de bochten en lukt het mij om beide kanten op de pivot turn te maken.

In de finale staat Petronella naast mij. Zij is altijd veel te snel dus dat laat ik altijd meteen los. Gewoon die eerste 180 meter naar de boei knallen en hopen dat ik sneller ben dan de rest. Nathalie blijft nu langer aan mijn zij en de golf van Petronella duwt mij steeds meer naar Nathalie toe. Wiebel hier wiebel daar maar gelukkig kom ik als tweede bij de boei. Ook nu verloopt de rest van de race vrij lekker. Ik voel echt de spanning in mijn lijf wel dus de boeien gaan niet zo soepel als tijdens de training maar ik ben dik tevreden als ik als tweede over de finish kom.

De sprint is in de middag. Ik plaats mij vrij makkelijk voor de finale. Vlak voor de finale steekt de wind op en komen er flinke golven van de zijkant. Ik sta bij de start erg onwennig en heb veel moeite om mijn balans te vinden. Op het fluitsignaal ben ik nog steeds niet lekker gefocused en na 3 slagen moet ik mijn peddel al overpakken (naar mijn minder sterke kant) vanwege de harde zijwind. De volledige 150meter lukt het mij niet om mijn slag te vinden. Lekker harken, slecht suppen. Toch kom ik nog als derde over de finish. Beduusd van hoe niet oké dat ging. Maar daar hebben we allemaal last van. Ik begrijp dat 2 dames even een duik hebben genomen tijdens de race. Dat zegt wel iets over de omstandigheden.

Zondag staat de long distance op het programma. 17km op de Noorderplassen in Almere. Na een prima beachstart lukt het mij om achter Nathalie te draften. Ook Froukje hangt in de draft. Na ongeveer 3,5 kilometer neem ik de draft over en trek de trein ongeveer 4km. Dan wordt gemeld dat er onweer op komst is en een hoop gebrabbel in de wind wat niet te verstaan is. We gaan even naast elkaar suppen om te checken wie wat verstaan heeft.  We gaan door en hangen beurtelings in elkaars side-draft. Als we bijna een ronde verder zijn op 12km (jawel, bij de verste boei uit de kant) neemt de wind flink toe. Het water trilt (dat is alleen een goed teken als je aan het downwinden bent) en de golven beginnen te komen. De witte koppen ontstaan en de wedstrijdboot komt naar ons toe dat de wedstrijd gestaakt wordt vanwege naderend onweer. Met volle bak zijwind moeten wij terug. Eerst gewoon staand maar dan zie ik Myrthe in het water vallen. Het is verstandig om dan eerst op je knieën te gaan zitten en dan te checken of je iets kan doen. Froukje is vlakbij haar en de boot gelukkig ook. Nathalie is steeds verder afgedreven naar de verkeerde kant en die zit inmiddels ook op haar knieën. Dat ik Donato (Nederlands kampioen) gewoon staand zie peddelen met snoeiharde zij-wind alsof het niks is leg ik maar even naast mij neer.

We komen allemaal veilig aan de kant. Ietwat beteuterd maar uiteraard met alle begrip voor dit besluit: safety first.

Het podium is daardoor nog nooit zo gezellig geweest. Myrthe mag verrassend op het derde treetje gaan staan omdat Froukje, Nathalie en ik in een groepje aan het racen waren. Die uitkomst was niet te voorspellen. Wij mogen met elkaar het tweede plekje bezetten. Wel zo knus. Petronella mag de champagne kurk er weer afschieten en na een paar dikke knuffels gaan wij weer huiswaarts.

Een sportief, gezellig, vermoeiend maar vooral fantastisch mooi weekend en onwijs veel dank voor de organisatie.

Foto: Marloeskaalsportfotografie

Terug naar berichten