En dan is het zover. Onze eerste SUP&HIKE reis naar Frankrijk om mee te doen met de internationale wedstrijd: de GlaGla-race op het meer van Annecy. De reis is voor een aantal al een hele uitdaging: glibberend en glijdend rijden ze België en Luxemburg door. Gelukkig komt iedereen heelhuids aan voor het avondeten. Een natte en druilerige avond. Alles is groen buiten…dat is jammer want we hoopten toch op een mooi wit pak sneeuw.

Na het eten maken we een korte wandeling en de eerste sneeuwvlokken vallen naar beneden. Zalig! In de ochtend trekken we de gordijnen open en we worden aangenaam verrast met een witte wereld. In de ochtend rijden we richting Annecy waar we de boards oppompen en het water op gaan. De bergen om ons heen zijn wit maar de zon schijnt op ons gezicht. Koud? Nope. Alleen de voeten krijgen weinig warmte dus die voel je op een gegeven moment niet meer. Verder genieten we van de prachtige omgeving. Na het suppen duiken we Annecy even in om vervolgens naar de wedstrijd locatie te gaan om onze wedstrijdshirts op te halen.

Zaterdag is race-dag. Om 08.30 stappen we in de auto. De één is enorm zenuwachtig de ander heeft er weinig last van. ‘Als je mij nu zegt dat we niet mee doen vind ik het ook goed’…zo erg zijn de zenuwen bij een aantal. Om 10.30 uur is de start.

Race Diane:

Ik weet van de vorige keer dat de start een enorme uitdaging is. Wederom sta ik op mijn sprint maar dit keer op een inflatable. De vorige keer stond ik tijdens de start te veel te ‘wachten’ tot de golven van de start zouden verdwijnen want al die suppers brengen het water flink in beroering. Dit keer was mijn plan: laag blijven in mijn houding en blijven peddelen. Niet haperen zoals de vorige keer en niet gaan twijfelen aan mijn eigen kunnen. In beweging blijven. De start verloopt daardoor redelijk. Na een paar honderd meter vind ik al een draft. Dit blijkt Shahram te zijn. Ook Raymond peddelt bij ons in de buurt. Na de eerste boei is daar de wind. Het water is zeker niet zo kalm als ze voorspelt hebben. Dat maakt het draften uitdagend. In een lekker tempo sup ik achter Shahram. Na enige tijd vraagt hij om te wisselen dus neem ik de kop over. Ik hoor ook Raymond dus die zit ook in ‘de trein’. Ik zie een man voor mij peddelen op 200 meter afstand. Langzaam kom ik dichterbij en als ik bij hem ben blijf ik achter hem in zijn draft. Zijn tempo ligt iets lager dan ik aankan maar vind het fijn even te kunnen ‘hangen’. Na een paar minuten zegt Sharam wat ik denk: dit gaat te langzaam. Voor mij aan de linkerkant zie ik een man op een hardboard. Ik zet aan en maak de oversteek. Al snel besef ik dat ook hij iets te langzaam gaat. Weer op links haalt iemand ons in. Ik haak aan. Ik hoor Raymond achter mij iets zeggen. ´Waar is Sharam´ vraag ik. `Geen idee, ik durf niet achterom te kijken´,  is zijn antwoord. Die snap ik wel. Het water vraagt al onze aandacht.

Even later hoor ik Raymond zeggen dat het tempo net iets te hoog ligt voor hem. Hij gaat verder in zijn eigen tempo. Ik ben niet heel blij met mijn draft: hij wisselt zijn peddel om de 3 slagen van kant. Dat betekent dat ik ook geregeld mijn peddel moet overpakken. Zo kom ik niet lekker in mijn slag en ben ik constant aan het corrigeren. Dan de boei om de oversteek te maken over het meer van Annecy: zijwind. Ik kies een andere draft. In de zijwind is het draften nog moeilijker. Na 15 minuten laat ik de draft los om mijn eigen koers te kunnen varen. Al mijn focus moet naar de golven en de deining gaan dus een draft wil ik niet. Even later valt iemand op 10 meter naast mij in het water (zoals meerdere die voor mij suppen), ik verlies kort mijn concentratie, een golf schuift over de voorkant van mijn board, ik kan niet meer corrigeren en weet dat ik er in ga. Het water is koud maar mijn long-john beschermt mij goed. Helaas heb ik voor een thermoshirt eronder gekozen en niet voor een neopreen. Het is niet anders. De wind maakt het koud maar ik blijf in beweging en ik weet: als ik aan de overkant ben (nog een kilometer of 2) krijg ik de wind in mijn rug en de zon (die inmiddels is doorgebroken) in mijn gezicht. Veel mensen suppen dit stuk op hun knieën en om eerlijk te zijn: opstaan na een val is voor mij een enorme drempel. Ik heb even de bibbers in mijn benen maar ik wil staand de overkant halen. Dat lukt. Na de volgende boei peddel ik even lekker met de wind in mijn rug en vind een fijne slag. Ook hier geen vlak water maar ik red mij prima. Ik geniet. Wat een mooie race, wat sta ik lekker op mijn board. Weer zie ik een man op dezelfde hoogte als mij peddelen. Ik wacht tot hij een bocht moet maken mijn kant op en ik haak bij hem aan. We suppen kort in een trein van 4 personen tot de volgende boei. Het laatste stuk raak ik hem kwijt en sup ik in mijn eigen tempo naar de finish. In 2 uur en 1 minuut ben ik binnen. Als snel begin ik te klappertanden dus gauw het water af en droge kleding aan doen. Wachten op de rest. Ieder met een eigen ervaring. De één meer tevreden dan de ander maar iedereen heeft de finish gehaald. In de avond barsten de verhalen los. Zo fijn om deze verhalen met elkaar te kunnen delen. Ook hier kan je weer van leren voor een volgende wedstrijd.

De technische race is nog even doorbijten maar ook die hebben 5 SUP&GO toppers gedaan. Drie beachstarts in het koude water. Het klinkt als waanzin en toch was het een feestje om dat te mogen doen. De zondag maken we een prachtige sneeuwschoenwandeling. We genieten van het uitzicht, we gloeien in de zon, we chillen op het terras. We maken grappen, we helpen elkaar. We voeren waardevolle gesprekken, we bewonderen de omgeving in stilte.

Maandag keren we huiswaarts. Allemaal met een bak herinneringen die ons nooit meer afgenomen gaat worden. Een reis om nooit te vergeten.

Terug naar berichten